Een Zwerver onderweg naar huis

 
"We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time"

T.S. Elliot

 

Tijd

Toen wij in 2003 de trossen los gooiden, wisten we niet dat onze wereldomzwervingen zo lang zouden duren. Ons plan stond met een korreltje zout in de sterren geschreven: via Patagonie de Pacific in en via Zuid-Afrika terug. We kregen het label "vertrekkers voor onbepaalde tijd" maar hadden er zelf vijf jaar voor uitgetrokken. Inmiddels is onze status opgekrikt tot "vertrekkers met onbeperkte tijd" en zijn wij volgende maand 15 jaar onderweg. Onderweg naar waar? En hoe lang gaat dat nog duren? Vragen die onze familie niet meer stelt omdat ze er ontwijkende antwoorden op krijgen. Vragen waar je eindeloos over kunt filosoferen. Zijn we niet allemaal onderweg? En is onderweg zijn niet een reis zonder einde?

Wat begon als een wereldreis is ons leven geworden. Een heerlijk leven in de kantlijn van de maatschappij, waar niets hoeft en alles kan. Waar het elke dag zaterdag is. Een paar jaartjes meer of minder doen er dan niet meer toe. We hebben immers een zee van tijd. En toch...... Bijzondere dingen worden gewoon. We betrappen ons erop dat we ons steeds minder verwonderen en af en toe zelfs oordelen. En als je realistisch bent, mag je veronderstellen dat we na 15 jaar toch wel over de helft en daarmee op de terugweg zijn. Maar dat waren we 5 jaar geleden ook al. We schrokken toen zo van die gedachte dat we ons "rondje wereld" uitbreidden met een "rondje Noord Amerika" en een kleine omweg naar Alaska. Uitstel dus. Bang om onze vrijheid op te geven.

Wat is er nu dan zo anders dat teruggaan ons niet meer afschrikt? We hebben weer een plan! We verwarden nl het ontbreken van een plan of doel met de ultieme vrijheid. En het afgelopen jaar in de Carieb werden we daar zeer onrustig van. Het gevoel dat het leven aan je voorbij gaat terwijl je nog zoveel zou willen doen. We willen ons zwerversleven nog niet opgeven, laat staan onze vrijheid. En dat hoeft ook helemaal niet. Ook gaan we niet naar "huis", wat of waar dat ook mag zijn. Nog zo'n leuke voor filosofische overpeinsingen. Wat we wel gaan doen is een laatste oceaanoversteek. Terug naar Europa. Ergens waar het lekker weer is maar niet zo verstikkend heet dat je van lamlendigheid je boot niet meer af komt. Half op de boot, half op het land. Lekker zeilen, veel reizen. Stedentrips in Europa, op de motor door India, op bedevaart naar de Kailash, slapen in een yurt in Mongolie, met de camper door de USA en misschien toch nog eens die marathon lopen. Meer tijd voor familie en vrienden. Meer tijd voor theater, musea en boeken, meer tijd voor .... Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?


De Golfstroom

We worden gewaarschuwd voor de Golfstroom. Die loopt hier bij Cuba met een bocht naar het oosten. Steek vooral niet over met een oostelijke wind. Met 15 knopen wordt het voor "a small craft very uncomfortable" en met 20 knopen zelfs gevaarlijk. Wanneer moet je dan wel gaan? 15 knopen heb je toch wel nodig om een beetje leuk te zeilen en op zuidwest wind kun je wachten totdat je een ons weegt. Die stroom is volgens ons hier nog niet zo hard, max 2 knopen of zo. En sinds wanneer zijn wij trouwens "a small craft"? Wij vertrekken met een voorspelling van zuid-oost 15 knopen. Eenmaal buitengaats blijkt dit oost 20-25, precies wat je volgens onze collega- zeilers niet zou willen hebben. Het gaat fantastisch! De boot ligt een beetje zwaar op het roer en af en toe krijgen we spetters buiswater in onze nek. Maar de zon schijnt en we lopen 7 knopen. Wel moeten we zeker 30 graden corrigeren voor de stroom, maar dat werkt in ons voordeel zodat we lekker ruime wind varen. De afstand naar Key West is een kleine 100 mijl. Na iets meer dan 10 mijl buiten Havanna zitten we al in de Golfstroom en de laatste 30 mijl naar Key West zijn we er al weer uit en is ook de wind aanzienlijk afgenomen. Ook al zou het ruw zijn geweest, dan was dat nog maar voor max 10 uurtjes. Met smerig weer moet je hier niet zijn, maar dit was een boel poeha om niks.

Portugese oorlogsschepen voor de kust van Cuba

Government shut- down

We hebben niet zulke goede ervaringen met de authoriteiten in de USA en zijn benieuwd of het er in Key West relaxter aan toe gaat dan destijds in Palmbeach. Als we de vaargeul indraaien roepen we de kustwacht op. We hadden verwacht dat die ons afgelopen nacht allang onderschept zou hebben. Maar niks hoor, in geen velden of wegen te zien. Een vriendelijke meneer geeft ons het telefoonnummer van Border Control. Daar wordt niet opgenomen. Dan maar naar het Customs House. Dat blijkt al jaren een museum te zijn. Border Control heeft zich verstopt in een achterafkamertje in het gerechtsgebouw. Daar gaat meteen het alarm af en wordt Harry's zakmes geconfisceerd. Over dat mes zou je een boek kunnen schrijven! Zonder te vragen waar we vandaan komen worden onze paspoorten gestempeld en krijgen we spontaan korting op een cruising license. We informeren waar de douane is. "Douane? Wat wil je daar dan doen? Heb je iets aan te geven dan?" "Eh, rum uit Cuba en bier uit Curacao", zegt Harry een beetje provocerend. "Don't worry, we have a gouvernment shut- down!"

Southern most

Key West, ooit het toevluchtsoord voor piraten, schatzoekers en hippies, promoot zichzelf als de meest zuidelijke stad op het vaste land van Amerika. Dagelijks trekt het 3 cruise-schipladingen toeristen die bij het southernmost point in de rij gaan staan om een foto te maken van de zee. De middenstand speelt er handig op in. Zo is er een southernmost restaurant, southernmost bar, southernmost souvenierwinkel met southernmost T-shirts, maar ook een southernmost tandarts, southernmost advocaat en southernmost kerk, alsof hier je laatste mogelijkheid tot redding ligt. We zijn in het land van de misleidende reklame, want een ketting van eilandjes die over een lengte van 250 km met mijlenlange bruggen aan elkaar verbonden zijn kun je eigenlijk geen vast land noemen. We rijden er met de bus overheen tot Marathon en bewonderen het later nog een keer onder zeil naar Miami. Maar eigenlijk zou je dit indrukwekkende staaltje engineering temidden van een uitgestrekt natuurgebied moeten zien vanuit de lucht.

Het is prettig vertoeven in Key West. We lopen door straten met oude bomen en prachtig gerestaureerd houten huizen met opengewerkte ballustrades. Sporadisch zien we nog een dichtgespijkerd raam of een stuk zeil op een dak, maar verder merk je weinig van de schade die orkanen Irma en Maria hebben aangericht. Als we geen zin meer hebben in al dat geslenter hoppen we op de gratis toeristenbus en stappen op een willekeurige plek ergens anders uit. Er zijn gezellige terrasjes met life-muziek, goede boekwinkels en na Cuba kunnen we niet genoeg krijgen van de goed gevulde schappen in de supermarkt. Zeer de moeite waard is het Mell Fisher Museum. Mell Fisher en zijn gezin vonden naar jarenlang onderzoek en dure expedities een Spaans galjoen vol goud, zilver, sieraden en andere kostbaarheden met een geschatte waarde van ongeveer 500 miljoen dollars. Dat spreekt natuurlijk tot de verbeelding maar nog interessanter is de wijze waarop ze te werk gingen en wat er allemaal bij komt kijken, zoals juridisch getrouwtrek met zowel de Amerikaanse als Spaanse overheid.

Als je de sfeer van het maritieme verleden wilt proeven, moet je het Disney-achtige oude centrum met z'n souvenierstandjes verlaten en een wandeling maken langs de waterkant. Hier liggen een stuk of tien prachtig gerestaureerde schooners en een replica van de "America" afgemeerd. De schippers zijn niet te beroerd voor een praatje en graag bereid de geschiedenis van de boten te vertellen. Twee keer per dag zeilen ze onder vol tuig met toeristen heel bekwaam door de ankerplek. Op de foto zie je de "America 2.0" de keflar replica van de beroemde America Cup zeiler "America" die in de brand gevlogen is tijdens onderhoudswerkzaamheden.

We zijn niet alleen de Golfstroom maar ook de Kreeftskeerkring overgestoken en laten daarmee voorgoed de tropen achter ons. Het is heerlijk zonnig korte-broekenweer maar op het water is een fleece-vestje toch wel lekker. Met een kalme zuidoosten bries zeilen we in een dag en een nacht naar Miami. We varen erg dicht onder de kust in heel ondiep water tussen de banken door. Overdag in gezelschap van tientallen sportvissers, 'sNachts moederziel alleen. De vaarweg is goed aangegeven maar het is een beetje eng omdat je niet weet of alle wrakken en debris na de orkanen opgeruimd zijn. Bovendien ligt er weer een mijnenveld van krabpotten. Kloink, kloink, kloink klinkt het weer.

Vlak voor Miami houdt de wind op en gaat de motor aan. In het oosten zien we de zon opkomen en even later verschijnen aan de andere kant de wolkenkrabbers.

't ken net!

Zelden waren we zo slecht voorbereid op een nieuw vaargebied als nu. Onze Florida-pilot hebben we van de hand gedaan omdat het plan was via de Bahamas rechtstreeks naar New York te zeilen. Maar ach, hoe ingewikkeld kan dit nu zijn? We zien twee havenhoofden, een bebakende vaarweg en vandaar moeten we ergens op de ICW zien te komen en die staat keurig aangegeven op Navionics. Eitje. Ja, dat wel maar we zijn de haven nog niet binnen of er komt al weer een politieboot met blauwe zwaailichten op ons af. Of we kanaal 16 niet uitluisteren? Jawel, maar daar wordt hier zoveel op geouwehoerd en bovendien staat de motor aan. Maar eh.. wat doen we fout? Er liggen een drietal cruiseschepen, formaatje flatgebouw afgemeerd en vanwege aangescherpte veiligheidsmaatregelen moet je er een mijl vandaan blijven. Terug dus en via de werkhaven. Daar is een joekel van een vrachtschip aan het aan- of afmeren. We kunnen niet aan de buitenkant van hem langs vanwege een ondiepte en gaan maar op goed geluk tussen wal en schip door. Ook niet te veel naar stuurboord want daar staan kranen. We komen zo dicht langzij dat we zijn onderkant en de schroef kunnen zien. Daar zullen de loodsboten en de stuurman vast niet blij mee zijn geweest.

Het lijkt ons niet aantrekkelijk om in Miami te overnachten. En omdat we de hele dag nog voor ons hebben, besluiten we een stukje ICW binnendoor te nemen. Dat betekent bruggen. In onze herinnering hadden alle vaste bruggen een maximale doorvaarthoogte van 64ft. Ruim genoeg voor de Zwerver. Maar tot onze onaangename verrassing is er in Miami eentje met een doorvaart van 54ft. Hoe hoog zijn wij eigenlijk? 17m? En dat is.... Oh shit, achteruit!!! Mazzel, het is laagwater, we houden ongeveer een voet over.

In Trump Country

Onze WA-verzekering is onlangs opgehoogd van 1,5 naar 7.5 miljoen Euro. Daar hadden we niet om gevraagd en het leek ons bovendien nogal overdreven. Daar denken we nu anders over. Als je hier een aanvaring veroorzaakt ben je gegarandeerd failliet. 1% van de rijkste mensen ter wereld bezit meer dan de rest. Hoeveel daarvan zouden er tussen Fort Lauderdale en Palmbeach wonen? Trump heeft er ook een optrekje en aan de vlag te zien is hij thuis.