Typisch Nederlands

 

Wij hebben besloten om kerst en oud & nieuw in Nederland door te brengen. "Oh, jullie gaan naar huis?", zegt onze buurman. Daar moeten we even over nadenken. We zijn ondertussen al bijna 15 jaar weg uit Nederland maar hebben behalve in Singapore en Hongkong ook nergens anders echt gewoond. Voor zwervers als wij is "thuis" niet een geografische plaats, maar veel meer een gevoel. Hoe het dan toch met onze wortels zit? Dat vinden we nou een typische "tegeltjeswijsheid"; wortels zijn voor bomen en planten. Je bent thuis waar je je het lekkerste voelt. De vraag is veel meer, hoe voelt Nederland? Vreemd en vertrouwd tegelijk.

Deze keer vliegen we niet met KLM en krijgen daarom tijdens de landing niet het klompen-kaas-tulpen-filmpje te zien. Geen vochtige ogen en brok in de keel dus, maar met dezelfde opwinding als onze amerikaanse medereizigers kijken we gebiologeerd naar het landschap beneden ons. Wat groen! En zoveel water! En wat een enorm groot vliegveld voor zo'n klein landje. Wat zijn die felle lampen? Oh ja natuurlijk, kassen. Het eerste typisch-nederlands-gevoel krijgen we als we in "Schiphol-plaza" een nieuwigheid ontdekken: een Hema?? De verleiding is groot. En de snelste manier om er vanaf te komen is om er gewoon aan toe te geven. Kiezen doen we niet, we nemen zowel de rookworst (in zo'n zakje) als het bolletje filet-american. Waar die naam overigens vandaan is ons een raadsel. Hebben we in Amerika nooit gezien. Voordat we de trein in stappen, graai ik bij buurman Appie nog snel een zakje drop uit het schap. Voor onderweg. Hebben we dat ook maar vast gehad. Het valt ons op dat iedereen hier zit te eten in de trein en dat de luxe banken vol vlekken zit. Moet je in de US of Singapore eens proberen. De trein vertrekt exact op tijd en zoeft bijna geruisloos rechtstreeks naar Driebergen. Ik denk aan een recent krantenartikel waarin het NS-personeel klaagt over het schudden van de nieuwe treintoestellen.

 

Het weerzien met onze ouders is emotioneel. Vooral moeder Jansen is oud en vergeetachtig geworden. Als we de volgende ochtend aan de ontbijttafel zitten is ze vergeten dat wij er al waren. Zo is ze iedere ochtend weer blij. Vader Jansen heeft naar eigen zeggen alleen een beetje last van zere knieen en neemt op z'n 98e de mantelzorg voor z'n rekening. Je kunt zien dat het hem zwaar valt, maar hij klaagt niet. Maakt er zelfs grappen over. "Voor mijn 40-jarig dienstverband kreeg ik een lintje van de koningin. Voor mijn 40-jarig pensioen mag ik alleen maar meer gaan betalen". In maart zijn ze 65 jaar getrouwd. "Dan komt de burgermeester weer langs en dan krijg ik weer zo'n boekje van Driebergen wat ik natuurlijk al lang heb. Ach, het gaat wel, soms wordt ik alleen een beetje moe van moe. Of niet moe?" "Ja hoor Harry, wat hebben we het fijn zo samen he?", zegt moe. We zijn nog geen dag terug op de boot of we krijgen het trieste bericht dat ma Jansen is opgenomen in een verzorgingstehuis. Het 65-jarig trouwfeest is afgelast......Nog wel bij elkaar maar niet meer samen.

Ook moeder Q was blij ons te zien. Haar 70-jarige verjaardag werd een week lang gevierd met familie, vrienden en buren. En ook bij moeder Q loopt het er af en toe een beetje door, maar dat komt omdat ze voor de hele wereld op de bres springt en daardoor zichzelf voorbij dreigt te lopen (en de auto in de prak rijdt). In de hal van de seniorenflat wacht ons een verrassing. De kale witte muur is opgefleurd met foto-collages van onze wereldreis. Een initiatief van buurvrouw Maria. Op het prikbord hangt een foto van ons en de Zwerver met een korte uitleg over wie wij zijn en wat we doen. Het zou perfect zijn als ons giro-nummer ook nog vermeld kon worden: help de zwervers de winter door.......

En verder zien we alle uithoeken van het land om vrienden en familie te bezoeken. Met neefje Casper die z'n oom en tante vrijwel alleen kent van internet ga ik sjoelen, sneeuwballen gooien en zelfs van de wild-water-glijbaan. Met neefje Jim, die nog een dreumes was toen we vertrokken, gaan we een biertje pakken in Utrecht, hij kookt voor ons en stelt ons voor aan z'n vriendinnetje. Lagere-school-vriendin Sylvia laat trots haar mooie tweelingdochters zien die al weer naar de middelbare school gaan. Met middelbare-school-vriendin Simone maak ik een fles eigengemaakte limonchello soldaat. Het weer is typisch Nederlands: grijs, nat en koud. Maar in cafe Hoppe is het lekker warm en de kroketjes smaken nog net zoals wij het herinneren.

En Nederland zou Nederland niet zijn als er niet zo oeverloos gezeken werd over dingen die in de rest van de wereld niet eens bestaan. Het loopt al tegen kerst, maar het laatste woord over de zwarte-pieten-discussie is nog lang niet gezegd. Het is te triest voor woorden dat mensen elkaar op het internetnet met de dood bedreigen. Het lijkt me dat er best een vleugje water bij de wijn gedaan kan worden. Dat hele feest is toch al zo onecht dat een paar regenboogpietjes er ook best bij kunnen. Over regenbogen gesproken: Nederland moet massaal uit de kast komen. Daarvoor worden zelfs beroemde sportmensen ingeschakeld. Bij FC-Utrecht wil het echter niet zo lukken. Daarom moet er op initiatief van een CDA-mevrouw een Gaybra bij het stadion komen.Wij wisten natuurlijk weer niet wat dit was, maar het is een zebrapad in regenboogkleuren.

Een ander woord wat we niet kenden is "fietsenknippen" en dat schijnt een groot probleem te zijn. In Nederland worden per dag 500 fietsen geknipt door de politie. Amsterdam spant de kroon met 75.000 fietsen per jaar. Er was ook goed fietsennieuws te melden: tijdens de NK-tegenwindfietsen haalden alle 200 deelnemers in windkracht 7 de eindstreep. De Dikke van Dale heeft er weer een aantal nieuwe woorden bij die alles zeggen over het tijdsbeeld in Nederland: Dagobertducktaks, door voorstanders ook wel Robinhoodtaks genoemd, moestuinsocialisme, aanmodderfakker, stemfie en jihadgezin. Naar alle waarschijnlijkheid komt daar volgend jaar het woord "zorgcrisis" nog bij. Er wordt veel te weinig gelachen in Nederland, ondanks dat Nederlanders in de top 3 van meest gelukkige mensen staan. Het schijnt dat 1 miljoen mensen aan de anti-depressiva is. Misschien een suggestie voor minister Schippers om te investeren in de zorgeloosheid? Een lachpilletje doet wonderen.

Misschien is het ook wel typisch nederlands om alles wat je niet bevalt typisch nederlands te vinden. Zouden we dan toch wortels hebben?

 

terug naar logbook