Dagboek van een Zwerver

Vrijdag 16 Mei 2003: Trossen los
Zuid-oost 3 Bf, zonnig, een graadje of 18C, kortom: prima vertrekkersweertje. We zijn het geklus, maar vooral het geregel met onwilligge banken en verzekeringsmaatschappijen spuugzat. De boot is "klaar", voor zover dat mogelijk is. Er komen iedere dag nog wel een aantal zaken op ons verlanglijstje te staan, maar als we nu niet gewoon weggaan is ons budget op voordat we nog maar in de buurt van zout water zijn geweest. Trouwens, we gaan eerst nog langs Engeland, dus voorlopig is alles nog te koop.
Stipt om negen uur 's ochtends, met hoogwater verlieten we Marina Den Oever, losgegooid door Hans, Theo, Arnoud en Andre. Die wilden er zeker van zijn dat we ook daadwerkelijk weggingen. Ook Nanko kwam nog even langs met een flesje champagne. Die maken we open na de eerste oceaanoversteek. Andre legt dit historische moment nog even vast op de gevoelige plaat en laat z'n scheepshoorn afgaan. Voor onze website die nog steeds niet ge-update is. K…. computer.
Bij de Stevinsluizen stond Gijs ons al op te wachten. Het aanleggen en schutten ging zonder problemen. Vergeleken met een stel Duitsers naast ons leken we wel professionals. Wat een gekluns zeg! Het klassieke drama: man vaart te hard de sluis in, gooit hem als een idioot in z'n achteruit waardoor de kont zeker twee meter van de sluiswand komt, vrouw staat voor op de punt en trekt met alle macht aan de landvast waardoor de boot zo ongeveer dwars in de sluis komt te liggen. "Scheisse! Konnen wir bitte an ihr shif vastlegen?"Ik kon nog net een grote stootwil ophangen om ons mooie schilderwerk te beschermen tegen zijn baggerschuit. Kann passieren nicht war?

Onverwacht bezoek
Nauwelijks de sluis uit, hezen we meteen de zeilen. En terwijl Harry stond te lieren en ik de Zwerver met de kop in de wind hield, kregen we bezoek van de marechaussee. Nee he, dat zul je altijd zien: heb je een illegale zender aan boord, krijg je controle! "Mogen wij aan boord komen?" vroeg een lekker ding in uniform. "Ja, natuurlijk, help je zelf, ik heb even belangrijkere dingen te doen". Het waren aardige jongens en het viel mee, we konden alle vragen keurig beantwoorden en zelfs met trots ons registratie-nummer laten zien dat nog vers uitgebeiteld in de zinkverf stond. Den Oever valt blijkbaar onder de categorie buitenhaven en ze waren op zoek naar illegalen. Hebben blijkbaar niet goed naar Harry's paspoort gekeken. De drankvoorraad en m'n pakjes molenaarsgist werden gelukkig niet gecontroleerd. Tja, en toen onze bezoekers eenmaal vertrokken waren, hadden we ons dagelijks radio-uitzenduurtje met Andre gemist. Wie denkt dat je je verveelt aan boord heeft het dus mis.

Genieten van de bovenste plank
Bakstagwindje in de zeilen, kopje koffie met een koekje en een uniek waddenlandschap. Het water kabbelt rustig tegen de romp en verder hoor je alleen vogels. Het is een beetje heiig en de zon komt flauwtjes door het wolkendek. In de verte zien we onze Duitse vrienden uit de sluis met volle kracht op de motor richting Texel vertrekken. Wij begrijpen daar helemaal niets van. Al neemt hij maar de moeite om z'n fok uit te rollen, dan ga je nog ruim 4.5 knopen. Bij Den Helder gebeurt er opeens iets merkwaardigs. Het water ziet er zeer onheilspellend uit. Witte koppen en zeer onrustige korte golven. Het lijkt alsof we op een zandplaat af varen, maar dat kan niet. De visserschuit voor ons gaat er met een boog omheen. Wij gaan er dwars doorheen, het is immers diep genoeg en er staat weinig wind. Hier, op het punt waar de Waddenzee en de Noordzee bij elkaar komen, krijg je kruiszeeen. Met harde wind uit een bepaalde hoek kunnen die erg gevaarlijk zijn. Ik stel me voor hoe het eruit ziet in de Zuidelijke oceaan, bij Kaap Hoorn of Kaap de Goede Hoop, waar drie grote oceanen bij elkaar komen. Brrr.. gelukkig is dat nog ver weg! Zodra we het Schulpengat invaren draait de wind naar het westen. Wel potverdorie, dat moeten we niet hebben als we naar Zuid Engeland willen. We besluiten pal zuid te gaan varen, parallel aan de Nederlandse kust, en maar gewoon te zien tot hoever we komen. Tot Petten ging liepen we als een trein, maar toen liet de wind het afweten. Het log gaf nog wel steeds 3kn aan, maar de GPS slechts 0.9kn. Tegenstroom dus. Ook dat is een merkwaardig verschijnsel. Je kon duidelijk de waterkering zien. Na 3 uur waren we nog steeds de Pettense kerncentrale niet voorbij en was ons zeilersgeduld op. Fok ingerold en voor de komende 2 uur de motor aangezet. En natuurlijk de stuurautomaat aan. 6 uur: Tijd om de piepers te schillen en de voorgebakken sucadelapjes in de pan te doen. Heerlijk! Het tij was inmiddels al weer gekeerd. Motor uit en zeilen uit. 5kn, 6kn, 7kn, zo komen we er wel! Het ging zo lekker dat we bij IJmuiden besloten door te varen naar Scheveningen. Het was toen al 22.30 geweest. We waren de pier amper voorbij of de wind draaide naar het zuid-westen en viel daarna praktisch helemaal weg. Zeilen gestreken, motor aan en terug naar IJmuiden. Het valt niet mee om met de kerstverlichting van de Hoogovens op de achtergrond de juiste navigatie-lichten te vinden. Nu komen we hier niet voor het eerst, en uiteindelijk wisten we de jachthaven feilloos te vinden. Aan de lange steiger aangelegd. 23.30: tijd voor een glaasje en dan lekker onder het donsbed. Het is mooi geweest. Morgen is er weer een dag.

 

Nederland is ook leuk, maar….

Het leuke van verwaaid liggen is dat je snel contact krijgt met soortgenoten die ook op gunstige wind wachten. Zo ontmoeten we in IJmuiden Jos en Gerard van Dijk uit Beek. Zij hebben 4 maanden verlof en doen met hun Mermaid, een Rival 38, een klein rondje Atlantic: Frankrijk, Spanje, Portugal, Madeira en weer terug via de Azoren. Samen delen we lief en leed, koffie en wijn terwijl er buiten een zware zuidwester blaast. Allemaal erg gezellig, maar we willen verder.

Zodra de wind een beetje gaat zakken, varen we samen uit richting Scheveningen. De Mermaid is kottergetuigd en loopt ons er snel uit. Een mooie zeiltocht die we maar beschouwen als proefvaren.

 

foto © Gerard & Jos van Dijk

Oude bekenden
In Scheveningen gaan we linea recta naar onze favoriete vistent voor een harinkje en 'savonds staat er spare-ribs op het menu. Als we terug komen ligt er een bekende boot naast ons. Het is Alfred met de Ocean Breece, ook uit Den Oever. Alfred vaart al sinds jaar en dag met een vaste crew: Henri, de fokkenist uit Deventer en Henk, bijgenaamd "Kokkie" uit Winsum. Dit gepensioneerde trio is onderweg naar Yarmouth voor een reunie van Pintail. Het ziet er naar uit dat ze een andere bestemming moeten kiezen. De Ocean Breece doet nog een verwoede poging en vaart 'smiddags met 6bft ZW toch nog heel stoer uit, om 'snachts zwak, ziek en misselijk terug te komen. Toch een zee te hoog. Misschien misten ze gewoon de gezelligheid van de Zwerver?
Er staan twee mannen op de steiger, buitengewoon geinteresseerd naar de Zwerver te kijken. "Mooie boot he?" zegt Harry. Ja, antwoord de man, ik heb deze boot zelf gebouwd. Nou, dat was natuurlijk aanleiding voor een uitgebreide rondleiding. De kiel is volgens de heer van de Zande uit Gorinchem in 1972 gelegd en in 1975 pas te water gelaten. Ze heette toen de Nautilus en was oranje. Ieks! Volgens de eerste eigenaar is het meeste nog in originele staat. Hij vertelde ook enthousiast welk zwaar plaatstaal er destijds gebruikt is, en hoe hij samen met z'n oude heer het hele schip van de binnenkant getectileerd heeft. Wij vroegen hem het hemd van het lijf en v.d Zande vond het ook erg leuk. "Kijk"zegt hij tegen zijn zoon, "toen jij klein was, sliep jij hier". Zoon van der Zande gelooft het allemaal wel. Moeders heeft de piepers klaar.

 

Terug naar logbook