Toerist in eigen land

Thuiskomen

Volbepakt met electronica, reserve onderdelen, boeken, drop en pepernoten lopen we zo zelfverzekerd mogelijk langs de streng kijkende douane man in Montevideo. Harry heeft een lange zeillat in z'n hand en we worden door onze medepassagiers argwanend aangekeken. Tot onze opluchting begint het groene "nothing to declare" lampje te branden als wij passeren en binnen een half uurtje zitten we alweer in de bus op weg naar Piriapolis. Gek is dat eigenlijk. Wat ons anderhalf jaar met de boot heeft gekost, doen we nu in een poep en een scheet. Met het vliegtuig leg je weliswaar snel en comfortabel een grote afstand af, maar het heeft absoluut niets met reizen te maken. Je stapt gewoon van de ene in de andere wereld maar hebt geen tijd om de verandering langzaam in je te laten opnemen. Het is een mooie zonnige dag met krijsende meeuwen in een strak blauwe lucht. In de haven heerst een relaxte sfeer. Onder begeleiding van de klagerige klanken van een gaucho song afkomstig uit een krakerig transistorradiootje, is een verweerde visser z'n bootje aan het opknappen. "Ola, Zwervers, welcome back", klinkt het van een andere kant. Heerlijk, we zijn weer thuis. Nederland is mooi, Nederland is gezellig en in Nederland liggen onze wortels. Maar thuiskomen doen we toch echt hier op ons eigen vertrouwde stekkie. Ook zonder Douwe Egberts.

Zijn er nog nuchtere Hollanders?

"Hoe is het om weer in Nederland te zijn? Is er veel veranderd?" Dat is altijd weer een lastige vraag, eentje die ons zelf ook steeds bezig houdt. Is Nederland veranderd of hebben wij door onze andere levenswijze opeens een andere kijk op het leven gekregen? Ik denk beide. Natuurlijk is Nederland veranderd. Het zou ook niet goed zijn als dat niet zo was. Zo lopen er tegenwoordig geen schapen maar lama's op de Wieringerdijk, staat het Twentsche platteland vol met lakenvelders en dikbillen ipv het vertrouwde rood-bonte vee, staan er belachelijke rookpalen buiten op het perron in Utrecht en ligt er opeens een hele drukke snelweg van Eindhoven naar Nijmegen. Maar daar gaat het natuurlijk allemaal niet om.

Wat ons vooral op viel is dat veel Nederlanders zo ontzettend lopen te klagen en te zeuren zonder zelf precies te weten waarom. Is er een keer een leuk concert op de oude markt in Enschede, staat de volgende dag de krant rood met klachten uit Enschede-Noord over geluidsoverlast. Mensen nemen zich nergens de tijd meer voor. Er wordt weinig gelezen en het nieuws wordt met steeds meer pakkende beelden en schreeuwende headlines gebracht. Wij vonden dat zelfs Nova/DenHaag Vandaag zich hieraan schuldig maakte. Het normaal zo nuchtere Nederlandse volk laat zich gemakkelijk opjutten en vertolkt klakkeloos de mening van een TV-maker in plaats van zelf na te denken of met anderen in discussie te gaan. Met uitzondering van Buitenhof en te Elfderure heb ik weinig goede discussie programma's gezien. Wel wordt je doodgegooid met de meest idiote life-style programma's zoals de Perfect Partner, de lekkerste jongens en meiden van NL, 10 jaar jonger in 10 dagen etc. Alles draait om puur uiterlijk vertoon. Heel gewoon om een botox- of laserbehandeling te ondergaan, moet kunnen toch? En als je het geld er even niet voor hebt ga je het toch lekker lenen? Bij de on-line leenlijn kun je 24 uur per dag terecht. Gaat het allemaal wel zo slecht? Wij denken dat het allemaal best wel meevalt. Het lijkt er meer op dat men allerlei verworven rechten als vanzelfsprekend is gaan beschouwen. En nu de jus eraf gaat wil niemand graag een pas op de plaats maken voor de toekomst.

En dan het eindeloze gezeur over die Euro. Oh wee, wat is het duur, roept iedereen. Nou, dat vonden wij nu reuze meevallen. Gewoon een beetje bewust rondkijken, vergelijken en vooral blijven rekenen. Wel duur was buiten de deur eten of even een terrasje pikken. Bovendien kregen we zelden waar voor ons geld. Eigenlijk is dit ook niets nieuws. Toch zaten de restaurants en terrassen ook doordeweeks vol! "Jullie zijn op het juiste moment vertrokken. Nu pakken ze ons het pre-pensioen ook al af". En "waar doen jullie dat van" wordt er nogal eens gevraagd. Mensen denken blijkbaar dat we rijke stinkerds zijn. We voelen ons af en toe in de verdediging gedrukt. Wat nou pre-pensioen? Dat kennen wij helemaal niet! Wij hebben hiervoor gewoon gespaard en accepteren dat we straks geen vol-pensioen hebben. Wij hebben vrijwillig de keuze gemaakt om een stap "terug" te doen, al zien we dat zelf natuurlijk anders. Ons hoor je niet klagen. "hei gin dreugtrommel?" zegt de textielverkoopster op de markt in Enschede. "neu, die he'k nich. En nu ik daar over nadenk, bin'k d'r blie van.

En toen ging Hazes ook nog dood

Bovenop al die ellende die NL te verduren had kwam toen plotseling ook nog het onverwachte? overlijden van Andre Hazes. Alle nuchterheid ging wederom overboord en heel Nederland treurde mee, of liever gezegd, feestte mee. Wij hebben met verbazing geconstateerd dat meer dan de helf van het journaal aan het overlijdensbericht werd gewijd en vervolgens alle zenders hun programma aanpasten en wel ergens oud Hazes materiaal uit de kast wist te trekken. Wat menig popartiest niet lukte, kreeg een dode Andre Hazes wel voor elkaar: een bomvolle Arena en meteen een nummer 1 hit. Wie zal dat betalen? Soetelieve Gerretje? Wie plukt er de vruchten van: juist: de Platenmaatschappij en Heineken. De klap op de vuurpijl was voor mij een uitzending van Nova met daarin een jonge man die promoveerde op het fenomeen Pim Fortuin, en de gelijkenis trok tussen Fortuin en Hazes. Een volksheld, een martelaar, een messias werden ze genoemd. Tsss, dat je daar op kan promoveren! Nederland wordt wakker, we hebben wel wat beters te doen!

En verder was het oer gezellig

En terwijl half Nederland zich dompelde in gejammer en treurnis hebben wij ons kostelijk vermaakt. Steven en Luce stelden geheel belangenloos hun superbolide ter beschikking. De achterbank was vervangen door een 90 liter gastank waardoor wij voor 30 Euro zo'n 800 km konden rijden. Super voordelig voor een stel werkeloze zwervers. We hebben alle hoeken en gaten van Nederland gezien: van Bingelrade tot Wieringerwerf, van Uchelen tot de Lutte. Menig automobilist heeft achter ons zitten te vloeken. Op de snelweg werden van beide kanten, soms luid toeterend, ingehaald als we weer eens te lang links bleven rijden. We gaven daarom al snel de voorkeur aan de provinciale wegen waar we als echte zondagsrijders niet harder dan 40km/u reden en achter ons een file veroorzaakten. We lieten ons echter niet opjagen en genoten volop van het mooie groene landschap. Er loopt tegenwoordig een grote varieteit aan (pluim)vee in de hollandse weiden en dat is erg leuk om te zien. Onze beide moeders hielden zo ongeveer een wedstrijd in het vertroetelen. Alle exotische oosterse en oer Hollandse recepten werden ons voorgeschoteld. En dat terwijl wij ons stiekem tussendoor te goed deden aan kroketten en frikandellen uit de muur, rookworst van de Hema, patatjes oorlog, broodjes shoarma, vietnamese loempias, haring, drop en pepernoten. We hebben inmiddels een mooie reserve-laag opgebouwd voor Patagonie. Vervelen was er niet bij. Er was natuurlijk behoorlijk wat bij te praten, maar we vonden het ook heerlijk om gewoon iedere ochtend de krant te lezen. Er waren desondanks ook vrienden bij die meenden een activiteiten programma op te moeten stellen. Nadat we bijna uitgerookt waren tijdens een BBQ in de Vecht, moesten we de volgende dag voor het eerst van ons leven golfen (daar hebben we heus spierpijn van overgehouden) en daarna ben ik uit een vliegtuig gegooid. Dat heeft iedereen in die kringen gedaan, dus nu mag ik ook meepraten. En dan hebben we nog niet eens gezeild. Eerst een dubbelboeking, daarna slecht weer. Zes weken lijkt lang, maar vliegt voorbij. Het was lang genoeg om niet gek te worden van het eindeloze geoever in de media, maar te kort om iedereen met een bezoekje te vereren. Iedereen hartelijk bedankt voor een oer-gezellig tijd in Nederland! Voor herhaling vatbaar.

 

Terug naar logbook

.