Galapagos

Hoe ver is 1000 km op de Pacific ?

Voor Saskia en mij, met gezamelijk drie, ja echt waar drie dagen zeilen op zee ?

We hebben er een paar maanden over na kunnnen denken. Ellen en Harry nodigden ons zo'n drie maanden geleden uit om met hen mee te zeilen van het vasteland van Ecuador naar de Galapagos. Saskia droomde al jaren van Darwin en de Galapagos, dus het eerste "ja" was snel en duidelijk. Maar.. wanneer was onze vraag aan de bemanning aan de Zwerver ? We werkten met vakanties en werkgevers. Ellen en Harry met een zeer flexibele planning om niet alleen om de wereld te zeilen maardie ook van alle kanten te bekijken, daarbij kijken ze niet op een jaar meer....Het anwoord was hardstikke duidelijk :25 februari vertrekken we uit La Libertad. Tickets aanschaffen naar Quito, lijstjes maken voor de bagage voor de oversteek van 1 week op zee, en ca. 3 weken Galapagos. Duikspullen meenemen, zwaar maar toch. Begin januari konden we verrassenderwijs persoonlijk o verleggen met de crew zelf, immers op gespaarde KLM punten waren Ellen en Harry plotseling in Nederland. We hebben ook nog gelachen, bijgepraat. Ouderwets dus.

Oh ja, nog een mailtje in januari, of we een Sikaflex voor onderwatertoepassingen, 2 zwemvesten en een oliefilter wilden meenemen. Zelf dachten we aan een grote fles Gran Marnier. Alles leek goed voorbereid, het verhaal over onze 1000 km ervaring leek te kunnen beginnen. Totdat zo'n week voor vertrek een ernstige schouderblessure van mij niet alleen mijn korte ski-vakantie negatief beinvloedde, wat een moeilijk leven heb ik toch, maar hoe valt zo'n pijn te combineren met de ontberingen van een zeereis ? Mijn dokter had er het volste vertrouwen in, hij wist weliswaar niet precies wat de oorzaak was maar sloot een paar ernstige zaken uit, schreef pijnstillers voor en vertelde dat de warmte van Ecuador wonderen zou doen na de kou van het skien op 3000 meter. Ik had geen zin zo'n positief medisch advies te betwijfelen al sliep ik al een paar nachten nauwelijks. " Go " dus.

Amsterdam-Quito-La Libertad

Na een lange vliegreis hebben we de eerste nacht doorgebracht in Quito op 2800 meter. Vervolgens op doorreis en donderdag 23-2 werden we door een taxi bij de jachthaven van La Libertad afgezet. Efficient bewaakt, bijna militair, wat een aantal dagen daarvoor Ellen niets hielp toen ze, na 500 mtr buiten de poort, overvallen werd door drie bandidos, met pistool die actief en snel hun financiele positie wilden verbeteren zo kort voor het dure carnaval. Daarover elders Ellen zelf. Ze was wel enorm boos, en niet zo heel erg geschrokken...

Het was halfvier, duidelijk boven de 30 graden celsius en de jachthaven lag er slaperig bij... Ellen ook, dus Saskia moest al haar jodelkwaliteiten aanspreken en Ellen haar jurk zoeken voordat we haar konden zien verschijnen. Verbazing dat we er al waren, en Harry was iets belangrijks doen, wat alleen door El Capitan zelf gedaan kon worden. Volgens mij was hij bier halen.... Mijn dokter zou blij zijn geweest met zo'n temperatuur, ik verrekte van de pijn maar het weerzien met Ellen was hartverwarmend, enige tijd later werden we ook nog gekust door Harrie. We waren aangekomen in ons huis en thuis voor de komende zware weken op zee. Een rustige periode in de Marina, gebruik maken van de badkamer van de jachtclub, boodschappen in de shopping mall en eten in Salinas.

Zaterdagmorgen 25-2 crisesberaad. Na weer een nacht niet slapen en veel pijn overwoog ik terug naar Nederland te gaan en de zwerverbemanning met Saskia op pad te sturen. Ellen en Harry opperden gebruik te maken van de locale Clinica of eerst een zeilende medische deskundige te raadplegen. Harry op stap en aan boord verschijnt een imposante man: Dr. Burger met als passende toevoeging " King" Hij analiseerde niet alleen zoals mijn eigen doker maar ging een logische stap verder. Een beknelde zenuw in het schoudergewricht, oefeningen en probeer een dreigende frozenshoulder tevermijden. Harry's Burger"King" straalde zelfvertrouwen uit na vele jaren als KNO arts actief te zijn geweest. Een mij stimulerend vertrouwen.

Ellen schreef nog een dag en nacht rust voor, dus vertrek zondagmorgen.

 

Het ruime sop, het zeegat uit.

Zondagmorgen 26-2 halfelf, weinig ceremonieel gaat de dinghy het water uit enhalfleeg op z'n kop op het deck. Harry en enkele Marineros maken de trossen los, en met Ellen aan het roer achteruit. Er stond weinig wind, maar het was na een half jaar stilstand behoorljk professioneel hoe Ellen manouvreerde met slechts centimeters ruimte tussen kade, boeien etc. Saskia blies luiddruchtig op de misthoorn, en onder applaus van de aanwezige boot-collega's vaarde de Zwerver de zee op.

De eerste dag met rustig weer was vooral kijkend naar een super langzaam verdwijnend Salinas, met aan de oostkant een bergje. Ik begrijp al iets van het gebruik van grootzeil en genua, maar daarover valt niet veel te vertellen.

De eerste nacht was vooral donker waarbij de horizon zich beperkt tot enkele tientallen meters. Er is weinig fantasie voor nodig om te begrijpen waarom overboord vallen voorkomen moet worden..... Fantastische gesprekken tijdens Ellens wacht van 02.00-06.00.Af en toe de motor bijzetten wanneer de wind helemaal wegvalt. Een donkere hemel, geen maan, af en toe een blik op de schitterin van de Melkwegaan de Evenaar...

Maandagmorgen, 27-2 Saskia aan het roer, meer wind en een fenomenale hoosbui. De zee was behoorlijk choppy, het water kwam van alle kanten en met veel plezier volgde ik Harry's advies op: " Bij dit weer kun je nergens beter blijven dan in je kooi" dan ook geen last van zeeziekte, terwijl Saskia al wachtlopend naar de goedwerkende zeeziekte pillen greep. Hoe het verder ging ? 's Middags werd het droog, de volgende dag bleef het windkracht 4-5 weer, met aardige golven voor landrotten.Daarna volgden twee dagen van zon, redelijke wind, spinaker zeilen en veel op het deck in de schaduw nogal naief stevig verbranden. Althans dat geldt voor de onervaren schrijver van dit verhaal.

Wat zagen we allemaal ?

Veel ervaring met bushwandelingen in Afrika, alle DVD's van de Blue planet leverde toch een verrassend beeld. Afgezien van vliegende vogels en vissen leeft alles onder het water. Het is er ongetwijfeld maar je ziet het niet... Tot die eerste zondagnam/iddag een enorme school dolfijnen ging jagen. Hoeveel dolfijnen zwemmen en jagen in een school die zich uitstrekt meer dan een kilometer voor, achter, links en rechts van de boot ? Voortdurend waren er tientallen boven water te zien.Turtles, een enkele walvis (pilotwhale?) het blijft een fabelachtig gezicht. Hoe zat het met de zeeziekte ? Meerdere voorspellingen kwamen niet uit. Saskia had dankzij haar pillen alleen last van een beperkte sufheid, ik heb tweemaal de vissen gevoerd,steeds tijdens onze maaltijden. Ter illustratie en om aan te geven dat geen detail onvermeldt wordt, dinsdagavond tijdens choppy weer kregen we ieder een heerlijk bord warm eten in de hand. Een slok restwater uit een fles vooraf was voldoende om hartgrondig over te geven, tot vreugde van de toesnellende vissen en het bleek worden van de overige bemanning. Bij mij werkt het echter zo, dat ik een minuut later heerlijk verder kan eten van de bijzondere smakelijk maaltijd. De andere keer kan ik me niet herineren, maar het maakte weinig indruk. Die verschrikkelijke zeeziekte viel duswel mee, al wil ik zeker niet beweren dat windkracht vijf op de Pacific garanties biedt bij werkelijk zwaar weer..... maar slapen werkt altijd.

1000 kilometer zeilen op de Pacific.

Het begin heb ik omschreven, het vertrek, de langzaam verdwijnende kust.

 

Daarna is het een vreemde ervaring, er is geen weg, alleen van horizon tot horizon zee. Je voelt dat je vrij langzaam gaat en de instrumenten bevestigen dat. Vier tot vijf knopen, dus 7 tot 9 km per uur is minder snel dan fietsen, iets sneller dan lopen. Alleen de wind wordt nooit moe, varieert wel voortdurend. Bijna zes dagen zie je zelf geen voortgang, alleen de allom aanwezige GPS zorgt voor de intellectuele informatie. Alle andere zintuigen, die je helpen bij het fietsen, rijden ofvliegen van 1000 kilometer werken niet meer op zee.

Vissen op zee....

Dagen hebben Saskia en Ellen lange lijnen met fancy kunst-aas achter de boot gehad. Volgens de reclameteksten op de verpakking hadden vissen maar een wens, namelijk happen. Een keer echt beet gehad, geworstel met de hengel en bijna aan boord draaide onze onbekende vis zich op z'n zij en verdween in de diepte. Shit, weer "gewoon" pollo.

Ruimte aan boord.

Martin vroeg aan Saskia of Ellen en Harry goede vrienden waren, ja, heel goed was het antwoord, nou Martin was benieuwd of dat na 4 weken op zo'n beperkte ruimte nog zo zou zijn. Dat had ik Ellen en Harry een jaar geleden ook al eens gevraagd. Maar het werkt totaal anders. Ieder zoekt zijn eigen plaats, ik vond die op de bank in de kajuit na eerst op twee andere plaatsen geslapen te hebben. Saskia ligt nog op haar eerste plaats. Vervolgens ontstaat er veel " virtuele" ruimte die iedereen zelf maakt, en dat wordt weer mogelijk omdat de andere je die ruimte geven. Het voelt dus minder dicht op elkaar dan het lijkt of is.

Wassen en plassen.

De eerste morgen na het vertrek. Harry staat op het dek met de puts in de hand, zoals gebruikelijk slechts gekleed in zijn favoriete korte broek. Een broek die na vele maanden tot het historische erfgoed van de Zwerver behoort, geen herkenbare kleuren meer heeft, noch andere herkenbare textiel eigenschappen. Maar.. het wassen. Drie putsen zeewater over z'n kop en Harry kan er weer een dag tegen. De wind is z'n handdoek. Ellen, Saskia en ik gebruikten het voordek. In paradijselijk staat verbruikten we veel zeewater, slechtwerkende shampoo met zout water en een zeer bescheiden naspoelbeurt met zoet water. Het paradijselijke bleef, er zijn op zee gelukkig geen appelbomen.... Er zijn foto's van maar ik weet nog niet of die de artistieke of inhoudelijke toets van de strenge webmaster zullen passeren... Plassen en poepen zijn essentieel voor een gezond leven. Het plassen gaat Harry en mij goed af, met onze uitrusting kan dat over de reling zonder dat er spatten op de boot komen. Voor Ellen en Saskia is er een scheepstoilet met ingenieuze kenmerken. Er moeten afsluiters geopend worden en voorall daarna gesloten worden. Wordt dat vergeten dan loopt de boot langzaam achter je kont vol en kan uiteindelijk zelfs zinken. Saskia zal het nooit meer vergeten en ik poep met voorkeur aan de wal. Bah. wat een practisch maar ook onsmakelijk praatje..

Captain Harry en eh ja wat Ellen.

Na al die teksten van Ellen over 3 jaar varen, met alle avonturen was ik super nieuwsgierig naar de rolverdeling. Legendarisch zijn de man-vrouw rolverdelings verhalen tijdens het zeilen. Tussen de regels van Ellens verhalen is heel veel te lezen. Maar hoe is het echt ? Ze zeilen alletwee heel fanathiek en goed. Ellen is de perfectionist, Harry de " grotere stappen, snel thuis" zeiler. Harry kijkt meer naar de boot, Ellen naar de electronica. De gegroeide werkverdeling super efficient gebruik makend van elkaars sterkte.

Eten en drinken aan boord.

Ik wist dat Ellen lekker kon koken, goed was in marketing en management, maar het eten op zee was meer dan voortreffelijk. Van de fruitsalade in de morgen tot de zeer lekkere en gezonde warme hap 's avonds. Het drinken aan boord ? Tijdens het zeilen dus gewoon niet, heel verstandig, in ieder haven is daarvoor ruimte genoeg. De Drambuie fles is dan ook al bijna leeg. Het was Drambuie in plaats van Grand Marnier.

Hoe verder ? De Galapagos zijn een apart verhaal met land en zee ervaringen, met Internet cafe's en lokaal wildlife. Met mijn schouder gaat het niet echt goed maar wel beter..

Galapagos

Een zeeleeuw met meerdere pups die op een halve meter voor je in het water voor je demonstreert hoe lenig, intelligent en ...gezellig ze zijn. Zonder enige angst en zwemmend met een gemak die niet alleen ons maar ook Pieter v.d.Hoogenband jaloers maakt.

Saskia en ik kochten onze eerste Lonely Planet v.d.Galapagos begin 90-er jaren. Dat boek en de vele Cousteau, National Geographic en Discovery films waren belangrijk om onze interesse en kennis op te bouwen, maar de echte Galapagos ervaring was toch weer heel anders. Overweldigend, de desolaatheid van de "bovenkant" van de vulkaaneilanden, het fantastische groene, overgaand in diep blauw van de zee. De fascinatie van alle unieke dieren alleen bekend van plaatjes zowel op het land als in de zee. En dat beleven met Ellen en Harry met behulp van de stoere " Zwerver".

Wat hebben we gedaan, waar zijn we geweest ?

We arriveerden op vrijdag 21 maart omstreeks negen uur 's avonds in Puerto Baquerizo Moreno op het eiland San Cristobal. De administratieve hoofdstad van de eilanden groep. Het was stikdonker, bewolkt en zonder zelfs maar een maan achter de wolken . Met behulp van de ervaren Zwerver schippers, Ellen aan het roer, Harry overal waar nodig, een electronische havenkaart en ook de verbale steun van Saskia: "links, rechts, vooruit, bakboord ankerden we op een perfecte spot in de haven. Tijd voor een Drambuie !

Woensdag 8-3 bij het licht worden om 05.30, de zon nog acher de horizon, lichten we het anker voor onze zeiltocht naar onze volgende bestemming Santa Cruz, waar we na een paar uur moteren en verder met gunstige wind zeilend om 16.45 aankwamen in ee overvolle haven. De 18 deelnemers aan de "Blue Water Rally" rond de wereld waren in aantal en grootte duideljk aanwezig. Een lastige situatie om een prettige ligpaats te vinden. De volgende morgen hebben we een andere ankerplaats gezocht. Vijf dagen op het centrale eiland voor wat betreft toerisme, met de luchthaven op het eilandje Baltra voor aankomst en over enige tijd onze vetrekplaats.

Opnieuw bij het krieken van de dag vertrokken we maandag 13-3 naar Isla Isabela ons derde eiland. Ook het grootste van de hele groep, met een aantal spannende vulkanen als interessant hoogtepunt (letterlijk)Een van die hoogtepunten was onze aankomst. Laat in de middag, matige wind, met naar later bleek een way-point ingetoetst wat dicht bijde haven lag en geen rekening hield met een ernstige ondiepte die brekers produceerde, die op mij als beginnend zeeman, indruk maakte. Voor Ellen reden het roer abdrupt om te gooien en van het land wegte draaien, de Zwerver zeilde bewonderenswaardig vanaf zo'n breker het golfdal in. De rest verliep vlekkeloos.....

Geologie en geschiedenis van de Galapagos.

"Hou het vooral kort", zei Saskia. Maar de geschiedenis van de Galapagos is niet eens zo lang, maar wel boeiend. De Galapagos ontstonden vanaf de zeebodem en het binnenste van de aarde. Door vulkanische activiteiten ontstonden bergen in de zee, die langzaam boven de zee uitrezen. De eerste eilanden ontstonden zo'n 4 a 5 miljoen jaar geleden, de laatste zo als Isabela zijn nog "maar" 750.000 jaar oud. Daarnaast "schuiven" de complexe tectonische aardplaten waarop de eilanden rusten zowel omhoog als naar het zuidwesten. De eilanden verplaatsen zich 1 km per 14.000 jaar... Hoeveel is dat ? Geologisch is dat snel, maar ter vergelijk: onze nagels groeien ook ca. 1 km in 14.000 jaar. De enorme vulkanen rijzen meer dan 10 km van de zeebodem omhoog. De Galapagos zijn dus nooit een deel van een continent geweest. In dat opzicht lijken de Hawaii groep qua opbouw op de (kleinere) Galapagos. De vulkanen werken nog steeds, zoals we zelf , zouden gaan zien. In 1995 waren er 2 en nog in 1998 was er 1 behoorlijke eruptie.Van zeer vloeibaar basalt lava en dus zonder explosies. Op 22 oktober 2005 was de laatste uitbarsting op de Cerro Negro, de lavastromen vulden de zuidkant van de op twee na grootst krater ter wereld. Op de kraterrand kon je toen de hete stroom bewonderen. Nu is alleen een grote zwarte plaat met hier en daar een kringeltje rook of stoom over. Sinds 1600 zijn er meer dan 50 erupties geregistreerd. Totaal zijn er zo 7 grote eilanden onstaan waarvan er nu 5 bewoond zijn. Er zin meer dan 100 kleine eilanden, vaak zonder naam.

De geschiedenis en de mensen.

Het duurde tot 1535 voordat Tomas de Berlanga, acterende bisschop van Panama, per ongeluk de Galapagos aandeed enigzins uit de koers geraakt op weg naar Peru. Omdat Tomas dat rapporteerde aan de Spaanse kroon wordt dat jaar als de ontdekking geregistreerd. Thor Heyerdahl heeft al eens aangetoond dat er waarschijnlijk eerder mensen op de Galapagos zijn geweest maar die konden niet schrijven ....en bleven er niet lang. Dat deed Tomas in 1535 ook niet. Hij constateerde dat het waardeloze eilanden waren zonder goud voor de kroon of zielen voor de RK kerk. Ook vond hij de dieren maar dom en laf, omdat ze niet voor hen wegliepen. In de 17de en 18de eeuw werden de eilanden incidenteel gebruikt door Britse en Nederlandse piraten. Na de onafhankelijkheid van Ecuador (1820) annexeerde dat land in 1832 de eilandengroep. In 1835 bezocht een zeer jonge Darwin voor 5 (!) weken de Galapagos hetgeen later tot eeuwige roem voor Darwin en de eilanden zou zorgen. In 1859 publiceerde Darwin zijn nog steds baanbrekende boek over de Evolutie "The Origin of Species" o.a. gebaseerd op zijn vondsten op de Galapagos zoveel jaren eerder. Het scheppingsverhaal, hoe boeiend met Eva en Adam, is sinds die tijd deel van de religie. Darwin is de wetenschap, ondanks recente spraakmakende semi-religieuze pogingen tot "verklaring" via Intelligent Design. Terug naar de Galapagos, nog steeds vrijwel onbewoond. In de 19e eeuw ontdekten Amerikaanse en Europese walvisvaarders de Galapagos als bron voor vers voedsel. De gigantische landschildpadden lieten zich niet alleen makkelijk vangen, maar bleven opgestapeld in scheepsruimen zonder water of voedsel voor meer dan 6 maanden in leven. Er werden er meer dan 40.000 gevangen en opgegeten, hetgeen bijna het einde van de soort was en zeker het einde van 3 varianten. Oh ja, de regering van Ecuador gebruikte de Galapagos al snel als een ideale gevangenis. Weinig eten, hard werken en geen kans om te ontsnappen. Ideaal, behalve voor de gevangenen. Het laatste kamp werd gesloten in 1958.... In de Tweede WO bouwden de US een vliegbasis op Baltra ter verdediging van het Panama kanaal. Dat is nu het vliegveld voor toeristen. Dat toerisme groeide vanaf 1960 langzaam. Het was eerst een behoorljke expeditie met de boot vanaf het vasteland. De interesse groeit de laatste 10-tallen jaren snel naar momenteel zo'n 50-60.000 per jaar. " Inboorlingen" zijn er nooit geweest, de huidige ca. 20.000 inwoners komen vrijwel allemaal van het vasteland. Ze zijn actief in het toerisme, de visvangst en beperkt in de landbouw.

Activiteiten en de beestenboel

Gedurende ons verblijf op San Cristobal hebben we allerlei verschillende activiteiten gedaan. Onze eerste excursie gaat naar het hoogste punt van het eiland: El Junco lagoon, 700 meter boven de zee, met fantastisch uitzicht, en vele fregatvogels die in het zoetwatermeer naar tilapia-vissen duiken. Omdat fregatvogels niet kunnen zwemmen en duiken,- ze hebben geen drijfvermogen-, plonzen ze maar wat onhandig in het water. Nadien schuddden ze zich als een hond droog tijdens het vliegen. Dat vliegen kunnen ze als de beste, ze zijn wel groot maar ook erg wendbaar. In de havens gebruiken ze hun wendbaarheid om lekkere hapjes van andere dieren of vogels te pikken. Tijdens de broedtijd tooien de mannetjes zich met een indrukwekkende rode keelzak, de vrouwtjes vallen ervoor bij bosjes. Onze tocht ging verder naar Galaparia, een fokcentrum voor landschildpadden. Deze reuzen tot maar liefst 200 kg worden nu op de Galapagos op verschillende plaatsten en eilanden gefokt. Tegenwoordig hebben ze nl. in het wild vele vijanden, varkens en ratten eten de eieren en jonkies op. Ook lieve poezen lusten wel een lief klein schildpadje. Er zijn nog maar twee plekken waar ze leven, te weten op het Aldabra atol ten noorden van de Seychellen in de Indische oceaan en hier op de Galapagos. Het bijzondere is dat hier op elk eiland een aparte (onder)soort leeft. Op San Cristobal proberen ze door het fokprogramma de populatie in het wild te herstellen.

De schildpadden worden op 15-jarige leeftijd uitgezet en zijn geslachtsrijp als ze 20 zijn. Hoe oud ze kunnen worden?? 120 jaar ? 180 jaar??? Gezien hun langzame metabolisme(ze kunnen lang zonder voedsel), ze ogen heel sloom lijkt 120 wel haalbaar. De foto van Harry bij zo'n reus van ongeveer 100 jaar zegt genoeg.

Na dit warme bezoek werd het tijd voor een koud pilsje of i.d. We gaan naar de mirador, een eettentje annex bar in de bergen met weer een prachtig uitzicht op het land en zee. Daarna naar de Loberia bij het vliegveld. Een loberia is een kraamkamer of creche voor een van onze favoriete dieren, de Galapagos zeeleeuw. Veel jonkies en oudere vrouwtjes bivakeren hier op de rotsen, lekker luieren en poetsen. Je kan deze dieren op 1,5 meter benaderen. Ze zijn zeer vertederend, ook al zijn het echte zeeroofdieren met grote scherpe tanden. De jonkies kijken je met grote jonge hondenogen aan, ze zijn zeer nieuwgierig. Ook zijn er veel zee-iguanas te zien. Kanjers van een meter en jongere dieren van ongeveer 25 cm. De Galapagos is hun enige leefgebied. Ze zien er zeer draak-achtig uit, prehistorisch, de mannetjes schudden met hun kop om anderen te intimideren. Om het zout uit hun lijf te krijgen, snuiten ze regelmatig hun neus, het zout en snot blijft soms een beetje op hun kop zitten, zeker als ze met tegenwind snuiten. Dat geeft ze een witte kop, fijn voor de foto, want ze zijn net zo zwart als de lava waarop ze leven. Eten doen ze onder water, ze grazen naar algen e.d. Na deze trip gaan we zelf eten bij onze gids Fernando. Zijn vrouw Maria heeft een heerlijk maal voor ons gekookt, vis, rijst en lekkere aardappelsoep

Dinsdag 7 maart gaan we duiken bij Kikker rock een rots in zee aan de west kant van San Cristobal. Daar aangekomen maken we eerst een rondje om de imposante rots, die in het midden een kloof heeft waarin we gaan duiken.

Op de kale rots zitten enkele blauwvoet Jan-van-Genten. Deze Bluefoot Boobies zijn prachtige gestroomlijnde vogels, die van 20 meter hoogte zich in zee storten als een pijl. Ze zijn zeer fotogeniek met hun lichtblauwe poten en zijn misschien wel de mascotte van de Galapagos. Vervolgens worstelen we ons in dikke duikpakken , het water kan dankzij de koude Humboldt stroming uit het zuiden, heel koud zijn (12 graden) Gelukkig wordt het verwarmd door het Kerstkindje, El Nino de warme golfstroom uit het noorden.

In dit mengelmoesje of wasmachine gaan we op zoek naar o.a. hamerhaaien. Mijn (Saskia's) 3mm pak zit wel lekker maar is toch echt te dun, bibberen dus op 25 meter diep als er plotseling weer zo'n koude stroom aankomt. Wel een verschil met 30 graden bovenwater! Er zit in zee veel grote vis, o.a door de voedselrijke stromingen, daarom kan je hier meer bijzondere dieren zien, zeeleeuwen, zeeschildpadden, haaien en roggen 3 x zo groot als normaal. En allemaal zo mak als een lammetje. Helaas is er veel deining. We worden heen en weer geslingerd en voelen ons onhandig als er weer een lenige zeeleeuw ons komt vergezellen. Ellen ziet een grote wittip rifhaai en anderen een grote eagle rog. Het zicht is maar zozo en we moeten ons af en toe vasthouden aan de grote rotsen om niet teruggesleurd te worden. De tweede duik is op Isla Lobos, eerst lekker snorkelen in een lagune. Harry steelt de show door met zijn grote gele flippers midden in een zeeleeuwen creche te snorkelen. De oppasmoeder vindt dat maar vervelend, ze doet een paar uitvallen en zwemt met grote snelheid vlak voor ons langs. De kleintjes vinden ons erg leuk en wij hen ook. Ze spelen voor ons en bijten in elkaars vinnen. Een brutale bijt in mijn flipper. Ze dartelen en krioelen om ons heen, geweldig. Daarvoor ga je naar de Galapagos, het unieke dierenleven, het wemelt van de beesten in het water, in de lucht en mindere mate op het land. Daarna nog een duik in het ondiepe water van de lagune, met zeeleeuwen, en allerlei bijzondere vissen en zee-egels etc. Na afloop bezoeken we ons favoriete barretje "Deep blue". Ook hier leeft een gek beest, genaamd Balto, een roze carnavals kruising tussen een poedel en een jackrussel. Balto kan kunstjes doen maar heeft daar vaak geen zin in. Hij is ook niet zo tam als de wilde dieren. Meerder malen zet hij het, met zijn gekke kop, op een blaffen naar soortgenoten. Luisteren doet -ie niet want zijn bazin heeft het druk met het serveren van grote flessen koude Brahma, ons favoriete biermerk. Eten doen we in het dorp, maar ook wel aan boord, je kan in Baquerizo redelijk groente kopen. Het brood is van slechte kwaliteit, Ellens humeur wordt er 's morgens niet beter op...We liggen in een mooie baai samen met vissers- en charterboten. De hoofdbewoners zijn echter luidruchtige zeeleeuwen, ze liggen in de bijbootjes (heel vies worden die) en op onbewaake vissersschuiten. Ook op de pier ligt regelmatig een grote macho, als Harry voorbijkomt, gromt -ie vervaarlijk. Op het strand liggen ze overdag te zonnen, er is geen mens te zien. Om de boot zien we iedere dag weer andere dieren. Jagende vissen onder de kiel, zeeleeuwen, en veel pelikanen. Na vier leuke dagen verlaten we San Cristobal en vertrekken naar Santa Cruz.

Santa Cruz

We vertrekken 8 maart om 6.00 uur in de ochtend en na een dag zeilen en weer geen vissen vangen, komen we aan bij Santa Cruz, in Puerto Ayora, het grootste dorp op de Galapagos. Het is in de haven heel druk, de watertaxi's varen maar heen en weer. Geen zeeleeuw te bekennen wel veel grote charterboten voor cruises langs de eilanden. Met een Panga watertaxi laten we ons aan land zetten en gaan we eten bij Garrapatta. De lomo (biefstuk) van Harry is niet te versmaden, ook de vis is hier heerlijk. Het wordt ons vaste adres. De volgende dag bezoeken we het Darwin-center waar we lonesome George, de enig overgebleven Pinta reuzenschildpad, tevergeefs zoeken. George is met enige vrouwtjes vertrokken naar Isla Isabela...Ook hier fokken ze verschillende soorten reuzenschildpadden. Joekels van meer dan 140 kg liggen te slapen in de schaduw onder de bosjes. Het Darwin centrum is mooi aangelegd, je loopt door een mangrove- en aride zone. De verschillende vegetaties zijn hier te bewonderen. Ook zien we landleguanen en bezoeken het visitorscenter. Natuurlijk doen we dit weer midden op de dag, dat is wel zo lekker heet op de evenaar. Bert is inmiddels niet meer zo roodverbrand, en probeert zijn 'delicate european skin" te beschermen met factor 40, petje en lange mouwen en kraagje. Harry heeft na 3 jaar in de tropen geen blanke huid meer. Hij lijkt meer op een Galapageno met zijn Panama-hoed en Dior zonnebril. Na dit bezoek hebben we zin in een verkoelende duik in Tortuga Bay. Met de taxi gaan we naar het beginpunt van het pad.

We lopen ongeveer 50 minuten door een dor en droge aride zone met prachtige Opuntia boomcactussen en enkele Cereus kandelaarcactussen. Daartussen allerlei bosjes met Darwin-vinken, yellow warblers en de beroemde Galapagos spotvogel, een soort zanglijster, die prachtig zingt.

Lava lizards trotseren de verzengende hitte op de zwarte lava. Na drie kwartier lopen bereiken we een prachtig strand, met woeste golven. Nu zien we enkele zee leguanen en veel strandlopers en andere watervogels. We lopen het hagelwitte strand af naar de lagune Tortuga Bay. Deze baai heeft kalm warm water en is omzoomd door mangroven. Een kraamkamer voor allerlei vissen. Harry en Bert zien een klein haai jagen op sardientjes (zo noemen we alle visjes ter groote van een stekelbaars).

Snorkelen is geen succes, het water is troebel. Het is hier heerlijk rustig en we genieten van de omgeving. Om 16.00 uur krijgen we echter zin in een koude Brahma. Dus gauw terug naar het dorp, waar we ook een afspraak maken met een duikschool waar tot onze verrassing een landgenoot ons aanspreekt. We willen duiken bij Gordons Rock, waar we eindelijk de hamerhaaien hopen te zien . De start naar Gordonsrock is wat moeizaam, een van de motoren van onze duikboot begeeft het. De tocht duurt nu 2,5 uur... Voorafgaand gaan we eerst een checkduik maken, Ellen heeft het moeilijk met haar 2 x 7 mm pak. Ook ik kan maar met moeite testen hoeveel lood ik nodig heb. Naar beneden komen is nog niet aan de orde, dus straks maar weer een kilootje erbij. Bij Gordons rock aangekomen zien we een enorme wasmachine, golven beuken tegen elkaar en de rotsen. Het ziet er spannend uit. Onder water komen we weer terecht in een deining en worden heen en weer geslingerd. Het zicht is gelukkig beter dan bij Kikkerrock. In een soort tunnel worden we verrast door een joekel van een eagle ray van 1,5 meter doorsnee. Het beest schrikt zich rot en maakt snel uit de vinnen. Voor de rest veel grote vissen boven ons o.a. jacks. Op het punt aangekomen voor de safety-stop gaan Ellen, Saskia en een andere dame alle kanten op, het lijkt wel fitness. We houden ons vast aan een grote basaltbrok, maar de stroming is te krachtig, onze divemaster wenkt ons naar rustiger water. Pffff wat een gedoe. En weer geen hamerhaaien.... Duiken op de Galapagos is niet voor watjes, het water is koud en de stromingen sterk. Heel wat anders dan wat we gewend zijn, in een kalme zee, 27 graden, met prachtig koraal......

vrijdag 10 maart.

We regelen een taxi en gaan de heuvels in om een rancho te bezoeken waar reuzenschildpadden in het wild leven. We krijgen daar een rondleiding en inderdaad her en der zitten de reuzen onder de bosjes. Harry wordt weer begroet door een van de dikkerds met een hoop geblaas, lachen dus. De boer is allang geen boer meer hij leeft nu van de bezoekjes van de toeristen. De schildpadden trekken weg gedurende de verschillende seizoenen en maken, bij hun toch wel verre tocht, dankbaar gebruik van de vele landweggetjes de heuvels in. Op de terugweg gaan we een lavatunnel bekijken. Helaas is de tunnel niet verlicht, de electriciteit heeft te lijden gehad van de harde wind van de vorige dag. De tunnel is ontstaan doordat de bovenlaag van de hete lava snel afkoeld. Binnenin blijft de lava doorstromen b.v. naar zee. Uiteindelijk stopt de stroom bovenaan de tunnel en er ontstaat een soort grot waarin je kan lopen. Deze was 1,5 km lang maar we zijn niet verder gekomen dan 200 meter, de zaklantaarns gingen nl. langzaam uit.

Isabela eiland

De spectaculaire aankomst is al beschreven. Resten onze avonturen en een karakteristiek. Het mooiste eiland wat we bezocht hebben, met Puerto Villamil als de ongeslepen parel. Geen enkele verharde weg, slechts lemen paden. Wel een zeer fraaie, maar ook recent aangelegde "straat"verlichting. Een aantal startende eettentjes, vaak met keus uit een maaltijd. Maar wel met bier of fruitdrank en voor een vriendenprijs van 2.50 dollar, alles inclusief. De tocht van de boot naar dit paradijsje was spectaculair, op de heenweg bij hoogwater was alleen het aan land gaan tricky. Met een been in de dinghy en een plotselinge golf donderde ik (Bert dus, wie anders?) languit in zee, tot grote hilariteit van mijn ombarmhartige bootgenoten. Terug, bij zeer laag water en bij zeer donker weer waren de platen en rotsen aanleiding voor veel en heftig overleg tussen de bemanning en kapitein Harry, die ons meermalen met vase hand op de klippen liet lopen. Opwinding en natte broeken waren ons, en Harry's deel.

Voor 10 dollar en stevig onderhandelen door Harry, hij blijft een inkoper, kregen we een middag rondleiding naar de Wall of Tears, een poetische naam voor een zinloze muur waaraan gevangenen zich tot 1958 dood konden werken. Met geweldige uitkijkpunten, mangrove bossen, hele kolonies iguanas kreeg het daarna een wat menselijker en informatiever karakter.

De volgende dag vertrokken we vroeg voor een excursie naar Cerro Negro, het vulkansche hoogtepunt van het eiland. Naast de Zwerver crew namen nog 6 backpackers uit Europa en de US deel. De tocht eindigde met een inspannende wandel en klimpartij naar de krater, maar daarvoor hadden we al zo'n 20 km in een open landrover de berg op gereden. De volgende 1.5 uur gingen de Zwervers te paard. De kleine, sterke en vaak eigenwijze Zuid-Amerikaanse paarden zorgden voor fraaie foto's en onvergetelijke beelden. Harry gaf zijn paard als eerste de sporen en slaag een reed vervolgens voorop en in splendid isolation naar de top. Achter hem speelde zich memorabele taferelen af. Ellen die gierend van het lachen en wat alternatief pad koos en in volle galop tussen de struiken verdween. Geholpen door de gids die haar paard middels een zweep tot spoed aanspoorde. Op het smalle pad probeerden alle paarden steeds de laatste plek te vermijden omdat daar onze hitserige gids met de zweep voor meer snelheid zorgde. Steeds bleek dat er op een pad waar maximaal 2 paarden naast elkaar konden lopen me veel persen wel vier paarden konden lopen. De ruiters kwamen daarbij regelmatig in het gedrang. Enkele malen dacht ik erin te slagen een Duitse vrouw, met gouden broek, en veel aanstellerige kreten effectief met m'n knie van het paard te wippen. Het mislukte steeds op het randje.De vulkaan zelf, met nog eind vorige jaar een uitbarsting was spectaculair, 10 bij 9 km groot, desolaat en hardstikke heet met z'n zwarte bodem.

Los Tuneles

Cabo Rosa met z'n lava tunnels, prachtige zee en wildlife zorgde voor opnieuw een bijzondere indruk van Isabela. Henri, die samen met zijn vrouw een restaurantje heeft bij de baai waar wij geankerd hebben, gaat ons met zijn speedboot naar de tuneles brengen. Daar aangekomen viel vooral op dat er zeer veel groene zeeschildpadden leven. Je ziet ze in het ondiepe water rondzwemmen.

De lavatunnels vormen een schitterend labyrint van kanalen en bruggetjes. We maken eerst met Henri in de dingy een rondvaart. Harry is ondertussen aan het snorkelen, het water is gelukkig niet erg koud.

Er is niet veel te zien, slechts een baby rogje. Het hoogtepunt vormt een wandeling over de tunnels. In de poeltjes met kristalhelder water zien we vissen en dieren die je normaal alleen in volle zee ziet. Eagle ray, wittip rifhaai, een grazende groene zeeschildpad, etc. Je komt ogen te kort. De volgende dag gaan we zelf op pad naar Las Tintoreras, de eilandjes vlak voor onze ankerplaats. Na enig gestunt met het uitstappen en aanleggen in de mangrovebosjes maken Bert, Ellen en Saskia een wandeling over het kleine lava eilandje. Het wemelt er van de zee iguana's, we zien een groepje Galapagos pinguins, en natuurlijk weer ons meest populaire beest: de zeeleeuw. Er bivakeert op het strandje een familie onder aanvoering van een indrukwekkend mannetje. We kunnen ze zeer dicht naderen. Ook boffen we met de Sally's. De Sally Lightfoot crab ziet je overal, alleen is dit knaloranje diertje schuw. Hier echter niet, ze zien ons niet door de laagstaande zon? Dus gauw wat kiekjes gemaakt. Dit is ons laatste " uitstapje". De tijd vliegt. Morgen vertrekken we naar Santa Cruz waar Bert en ik op het vliegtuig stappen om nog enkele dagen in de buurt van Quito te verblijven.

Afscheid en terugblik .... ?

Veel te vroeg voor een overzicht. We zullen ongetwijfeld het geordende leven opgebouwd na 3 jaar samen varen danig verstoord hebben. Voor ons waren zowel het zeilen en leven met Ellen en Harry als de Galapagos onvergetelijk. Het uitsorteren van de meer dan 800... foto's en onze herinneringen zal nog wel enige tijd vragen. Ellen en Hrry, veel succes op weg naar de Marquesas en muchos gracias.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'